Bir zamanlar bir prens varmış. Bu prens evlenmek istiyormuş, ama evleneceği kişi gerçek bir prenses olmalıymış. Böyle birini bulmak için bütün dünyayı dolaşmış, ama çok büyük bir hayal kırıklığına uğramış. Çünkü, karşısına çıkan prenseslerin hakiki olup olmadığını bir türlü anlayamıyormuş. Hep eksik bir şeyler bir şeyler oluyormuş. Sonunda üzüntü ve umutsuzluk içinde yurduna dönmüş.
Bir gece korkunç bir fırtına çıkmış; şimşekler çakıyor, gök gürlüyor, bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyor, kıyametler kopuyormuş. Derken sarayın kapısı çalınmış, yaşlı kral gidip kapıyı açmış. Fakat, o da ne kapıda, yağmurdan ve fırtınadan perişan olmuş bir zavallı bir kız duruyormuş. Üstelik her tarafından sular akan, tepeden tırnağa sırılsıklam olmuş bu kızgerçek bir prenses olduğunu söylüyormuş.
“Eh, anlarız bakalım!” diye düşünmüş yaşlı kraliçe, ama kimseye bir şey söylememiş. Yatak odasına gitmiş, yere bir bezelye tanesi koymuş. Bu bezelye tanesinin üzerine yirmi tane döşek, döşeklerin üzerine de yirmi tane kaz tüyü yatak koymuş.
Gece olunca prenses bu yatakta yatmış.
Sabah olunca kıza, gece nasıl uyuduğunu sormuşlar.
“Ah, korkunç bir şeydi!” demiş prenses. “Bütün gece gözümü bile kırpmadım! Allah bilir ne vardı yatak ta! Sert bir şeyin üstünde yatmışım gibi, her yerim çürüdü, mosmor kesildi! Gerçekten berbattı!”
Böylece anlaşılmış ki, yirmi döşek ve yirmi kaz tüyü yatağın altındaki bezelye tanesini hissedecek kadar nazlı, narin olduğuna göre, bu prenses hakiki bir prensestir!
Prens onunla evlenmiş. O bezelye tanesini de müzeye koymuşlar. Eğer kimse almadıysa, bugün bile gidip görebilirsiniz onu.

Gönderen:Çağla ŞEN

Gönderen:Çağla ŞEN

Bir hastalık ormanda ki bütün hayvanları kırıp geçiriyormuş. Hayvanlar birer birer ölmeye başlamışlar. Aslan bakmış olacak gibi değil, sıra ona da geliyor yavaş yavaş “buna bir kurtuluş yolu bulmak gerekir.” Herkesi başına toplamış. Yüksekçe bir yere çıkarak şöyle demiş. “ Tarih kitapları der ki: Biz hayvanlar tanrı babayı ne zaman kızdırsak böyle hastalıklar baş gösteriyor. Beklide içimizden biri ters bir iş yaptı, bir suç işledi tanrı babada bizi cezalandırdı. Düşündüm de hepimiz işlediğimiz suçları yaptığımız hataları söyleyelim. Gerçek suçlu kimse onu Tanrı’ya kurban olarak verelim.” Hayvanlar bu fikri çok beğenmişler.

Uzun bir alkış kopmuş, “kralımız çok yaşa” diye bağırmışlar. Aslan, “önce kendimden başlayayım” demiş. “Zavallı koyunları karaca ve geyikleri parçalayıp yedim. Yaban domuzlarını, dağ keçilerini hatta tavşanları bile yemişimdir. Hele geçen yıl koyun sürüsünün çobanını bile yedim. Bütün bunlar pisboğaz birisi olmam yüzünden. Suçumu kabul ediyorum. Tilki atılmış, “ aman efendim bunlar suç mu? Hiç de değil iyi etmişsiniz yediğinize. Koyun milleti onursuzdur siz yemeseniz kimse yüzüne bile bakmaz onların. Sadece onların mı? Karacalar, tavşanlar ve geyikler beş para etmez hiçbiri de. Aslan ısrarla “ya çobana ne demeli” demiş.

Hazır cevap tilki “insan kısmı neden hayvanları güder ki oda ağzının payını almış oh olsun.” Böylece suçsuz olduğu kanıtlanan aslan içi rahat bir şekilde diğer hayvanlara söz hakkı vermiş. Onlar da suçlarını birer birer sayıp dökmüşler. Sonra da suçsuz olduklarına dair kanıtlar bulmuşlar. Söz sırası eşeğe gelmiş. Eşek kafasını iyice yere eymiş. “Ben” demiş. “Çok suçluyum. Geçenler de bir tarladan geçerken yemyeşil yoncaların ekili olduğunu gördüm dayanamayıp yedim tıka basa doyurdum karnımı.” Böyle der demez diğer bütün hayvanlar kafalarını çevirmişler oyana. “İşte asıl suçlu bu” diye bağırmışlar. Zavallı eşeğin üzerine atlayarak işini bitirmişler.

Küçük prensesle doğumunu kutlamak için o güne kadar görülmemiş bir şenlik düzenlendi. Bu şenliğe o ülkedeki bütün insanlar ve periler davet edilmişti. Şenlikler şatonun büyük salonlarında kutlanıyordu. Her taraf o günün şerefine süslenmişti. Bütün davetlerin dikkati, yatağında uslu uslu yatan minik prensesin üzerindeydi. Melek yüzlü iyilik perileri beşiğin çevresinde toplanmıştı. Her biri sırayla bebeğe iyi dileklerde bulundular. Kimi ona güzellik, kimi akıl, kimi de cömertlik armağan etti. Fakat büyük bir talihsizlik olmuş ve yaşlı bir periyi şenliğe davet etmeyi unutmuşlardı. Bütün konuklar neşe içinde eğlenirken yaşlı peri birden ortaya çıkıverdi. Şenliğe davet edilmediği için çok kızmıştı. Öfkeyle küçük prensesin beşiğine yaklaşarak “Onaltı yaşına geldiğinde parmağına bir iğ batacak ve öleceksin” dedi Oradaki herkes şaşkınlıktan donakalmıştı. İşte tam bu sırada henüz dilekte bulunmayan perilerin en genci ileri atıldı. ” Üzülmeyin, dedi yavrunuz ölmeyecek Küçük prenses yüz yıl sürecek derin bir uykuya dalacak ve bir prens gelip onu öptüğünde bu uzun uykudan uyanacak” Kral ve Kraliçe genç periye teşekkür etti.

Ama kral yinede bu kehanetin gerçekleşmesinden büyük kaygı duyuyordu. Hemen bütün muhafızlarına, ülkedeki iğlerin kaldırılmasını emretti. Bu emre uymayanların cezası ölüm olacaktı. Böylece aradan uzun yıllar geçti. Mutlu bir hayat süren prenses hergün biraz daha büyüyüp güzelleşiyordu. Onaltı yaşına geldiğinde bir gün şatoyu gezmeye karar verdi. Şato okadar büyüktü ki, bilmediği pek çok yeri vardı. O zamana kadar görmediği küçük bir odada yaşlı bir kadına rastladı. Kadın elindeki iğ ile iplik eğiriyordu. Bu iğ nasıl olduysa muhafızların gözünden kaçmıştı. Çok meraklanan prenses tanımadığı bu garip alete dokunmak istedi ve iği eline alır almaz eline battı . Kötü kehanet sonunda gerçekleşmişti. Hemen uykuya dalan güzel prenses ipek örtüler içinde altından yapılmış bir yatağa yatırıldı. Prensesle birlikte bütün şato yüz yıl sürecek derin bir uykuya daldı. Kral Kraliçe muhafızlar, hizmetkarlar ve saray çalgıcıları da uyumuştu. Sadece onlarda değil… Sahibiyle birlikte avludaki köpek, ahırdaki koşulmuş at, hatta dallardaki kuşlar bile uyudu. Her tarafa derin bir sessizlik çökmüş onları uyandırmamak için rüzgar bile susmuştu. Ağaçların yaprakları da kımıldamaz olmuştu. Bu arada uyuyan şatonun çevresinde sık bir orman göğe doğru yükselip onu bütün gözlerden gizledi. Bu arada aradan tam yüz yıl geçmişti.

Yine ilkbahar gelmiş bütün doğa uyanmıştı. günlerden bir gün genç ve cesur bir prensin ormana yolu düştü. Uyuyan güzel efsanesini duymuş ve onu bulmaya karar vermişti. Günlerce aradıktan sonra, önüne geçemediği bir duygu onu bu ormana çekmişti. Sonunda şatoyu buldu ve prensesin uyuduğu odaya girdi. Daha onu görür görmez yüreğini tarifsiz bir sevgi kapladı. Prenses’e daha o anda aşık olmuştu. Genç kıza doğru eğildi ve onu hafifçe öptü. Güzel bir prenses sihirli bir değnekle dokunulmuş gibi hemen gözlerini açtı. Onunla birlikte şatodakilerde gözlerini açtı. Kötü kalpli perinin büyüsü artık bozulmuştu. İki genç kısa süre sonra görkemli bir düğünle evlendiler ve uzun yıllar birlikte mutlu bir hayat sürdüler.

Gönderen:Tuba BEŞİR

Gönderen:Nevin AKBULUT

Sivrisinek bir gün aslanın etrafında vızıldayarak dolaşmaya başlamış. Aslan rahatsız olmaya başlamış sesten. Kafasını, kuyruğunu sallamaya başlamış. Ama sivrisinek hiç oralı olmamış. Sonunda dayanamayıp, “çekilip gitsene sen vızıldayıp duruyorsun tepemde. Beni kızdırırsan kendi sonunu hazırlamış olursun. Seni mahvederim sonra doğduğuna pişman olursun. Sivrisinek aynı sertlikle karşılık vermiş: “bana mı söylüyorsun bunu? Beni mi doğduğuma pişman edecekmişsin? Hayvanların kralı oldun diye kendini bir şey mi zannediyorsun sen? İstersem ben seni mahvederim.” Aslan bir kükremiş sivrisinek hiç tınmamış bile. Tekrar uyarmış onu aslan. Sivrisinek iyice kızmış. “ Demek öyle şimdi görürsün sen.” Demiş. İğnesini çıkardığı gibi aslanı sokmaya başlamış. Aslan pençesini savurmuş, kükreyip bağırmış ama hiç biri kar etmemiş. Sivrisinek vız vız diyerek etrafında dört dönüyormuş. Sonunda aslan kanlar içinde acıdan inleyerek nefessiz yere yuvarlanmış. Diğer hayvanlar korkudan bir kenara sinmiş sessizce izliyorlarmış. Sivrisinek gülmüş: “ gördün mü ben aslanı bile böle yaparım işte.” Demiş. Süzülerek oradan uzaklaşmaya başlamış. Biraz ilerledikten sonra bir örümceğin ağına düşmüş ve oracıkta örümceğe yem olmuş.

Maymun ile pars bir panayır yerinde gösteri yaparak para kazanıyorlarmış. İkisi de üzerlerine dikkatleri çekmek için uğraşıyorlarmış. Pars şöyle bağırıyormuş: “baylar beni herkes tanır bütün çevrelerde çok ünlüyümdür. Kral bile derimden eldiven yaptırmak için beni görmek istedi. Görünüşüm çok güzel. Üzerimde çubuk desenlerim ve beneklerim var.” Bu çağırıya çevredekiler karşılık vermiş elbette. Herkes gelip bu güzel hayvanı izlemişler bir süre. Ancak kısa bir süre sonra sıkılıp önünden ayrılmışlar. Bir daha da yanına uğramamışlar. Maymunda kendi köşesinden çevresindekilere bağırıp duruyormuş. “hey! Buraya gelin yaptığım oyunlara bakın bir. Komşum parsın becerisi üzerindeki giysidir. Yani derisinin güzelliğidir. Oysa benim ki kafamdadır. Dünyanın en komik oyuncusuyum. Dans eder çeşit çeşit oyunlar oynarım. Çemberin içinden atlarım. Çok az parayla hünerlerimi izleyebilirsiniz.” Maymunu gören ona doğru yönelmiş. Yaptıkları izleyenleri güldürüyormuş. Çok eğlemişler. Çocuklar oradan ayrılmak istememişler. Ve maymunu sık sık ziyarete gelmişler. Sizce de maymun haklı değil mi? Dış görünüş kısa bir süre etkiler insanları. Bir süre sonra da can sıkmaya başlar.