Evvel zaman içinde bir orman varmış. Bu ormanın kenarından tren yolu geçermiş. Her gün bir tren kasabadan kente giderken bu ormanın yamacından geçermiş. Ormandaki hayvanlar treni çok severlermiş. Tren ormanın kenarına gelince düdüğünü öttürür haber verirmiş…

İçinden şırıl şırıl ırmaklar akan güzel bir ormanda bir yılan yaşarmış.Yılanın başı ile kuyruğu bir gün anlaşmazlığa düşmüş.Kuyruk,yılanın başına “Hep senin dediğin oluyor” diye karşı çıkmış.”Sen nereye gitmek istersen oraya gidiyoruz.Sen nereden su içmek istersen oradan içiyoruz…

Henüz hiçbir şeyin farkında olmayan, dostunu düşmanını ayıramayan minicik bir fare acemiliğinden bir gün neredeyse ölecekmiş. Yaşadıklarını annesine şöyle anlatmış: Araştırmacı bir fare olarak bütün dağı taşı dolaştım…

Vaktiyle güzel bir ormanda birbirine komşu,güvercin ile karga yaşarmış.Karga kendini pek beğenmiş biriymiş.Güne şarkı söylemeden başlamazmış: “Gak gak gak, Şu sesime bak, Kargaların incisiyim, Güzellikte birinciyim, Tray lay lom,tray lay lom…” Söylediği şarkıyla bütün hayvanların başını şişirirmiş…

Bir varmış,bir yokmuş.Bir zamanlar Eren adında bir çocuk varmış.Eren kırlarda koşup oynamaya bayılıyormuş.Yine bir gün oynamak için kırlara gitmiş.Bu sırada peşine bir köpek takılmış.Zavallı köpek,pek aç görünüyormuş…

Bilirsiniz tavşanlar hızlı koşarlar. Bir zıpladığında birçok hayvanı geride bırakabilir. Ormanda yaşayan bir tavşanda hızlı koşmasıyla övünürmüş. Kendini beğenmiş bir şekilde bağırırmış çevrede, “bu ormanda en hızlı ben koşarım…”

Güçlü kuvvetli, vurduğunu deviren, dünyayı titreten ormanların kıralı aslan günün birinde yaşlanmış. Eli ayağı tutmaz, gözleri görmez olmuş. Yaşlılıktan yerinden kalkamaz pençelerini bile çıkaramaz olmuş…

Bir hastalık ormanda ki bütün hayvanları kırıp geçiriyormuş. Hayvanlar birer birer ölmeye başlamışlar. Aslan bakmış olacak gibi değil, sıra ona da geliyor yavaş yavaş “buna bir kurtuluş yolu bulmak gerekir…