Henüz hiçbir şeyin farkında olmayan, dostunu düşmanını ayıramayan minicik bir fare acemiliğinden bir gün neredeyse ölecekmiş. Yaşadıklarını annesine şöyle anlatmış: “Araştırmacı bir fare olarak bütün dağı taşı dolaştım. Yolda giderken iki tane hayvan gördüm. Bunlardan biri yumuşacık ve çok tatlıydı. Ötekisi ise hareketli ve asık suratlıydı. Kulakları tırmalayan kötü bir sesi vardı. Kafasının üstünde sallanan bir et parçası vardı. Çirkin kanatlarını çırpıp duruyor, korkunç gürültü çıkarıyordu. Uçamıyordu. Bilirsin cesur biriyimdir ben. Fakat hayvanın bu halini görünce korkup kaçıverdim. Ona da çok kızdım. Çünkü o olmasa öteki yumuşak ve tatlı hayvanla tanışacaktım. Derisi kadife gibiydi. Kulakları bizim kulaklarımıza benziyordu. Uzun kuyruğuyla dans eder gibiydi. Gözleri ışıl ışıl parlıyordu. Alçak gönüllü birine benziyordu. İşte tam onunla tanışacakken, korktuğum o asık suratlı hayvan ağzını açtı bende oradan uzaklaştım.” Anne fare gülümsemiş: “Yavrum” demiş. “O sevimli dediğin hayvan kedidir. Bizim dostumuz değildir. Farelere karşı kötü niyetlidir. Diğer hayvan yani horoz tamamen zararsızdır. Bize dokunmaz bile. Sevgili yavrum etrafına bakarken dış görünüşe aldanma. Başına bir felaket gelebilirdi. Bunu aklından çıkarma.”

Yarasa uçan faredir derlermiş. Gerçektende öyledir. Görünüşüyle kanatlı bir fareye benzemektedir. Ağaç dallarında nerede olsa tepe üstü uyur.
Yine bir gün tepesi üstü uyurken pat diye gelinciğin yuvasına düşüvermiş. Gelinciklerin en büyük düşmanlarından biri farelerdir. Gelincik saldırmış yarasaya “sen” demiş “benim en büyük düşmanımsın. Bende seni arıyordum. Şimdi ölümlerden ölüm beğen.” Yarasa, “ben sana ne yaptım ki! Sen beni düşmanın farelerle karıştırdın galiba. Ben yarasayım.” Gelincik şaşırmış, “sen fare değil misin?” diye sormuş. Yarasa, “hayır” demiş. ‘hiç kanatlı fare olur mu? Bırak beni gideyim…” Gelincik şaşkın şaşkın bırakmış yarasayı. Yarasa böylece gelincikten kurtulmuş, biraz yürüdükten sonra bu sefer kuş düşmanı bir gelincikle karşılaşmış. Gelincik “şimdi yandın” demiş. “Seni kanatlarından tutup bir lokmada yutacağım.” Yarasa yine uyanıkmış. “Senin benimle bir alıp veremediğin düşmanlığın var mı?  Ben bir fareyim kuş değilim ki!” Gelincik şöyle bir bakmış… “Doğru söylüyorsun fare kardeş kusura bakma” demiş. Böylece yarasa iki düşmanını da atlatmış.

“Belalı” adında bir kedi varmış. Bu kedi bütün fareleri canından bezdirmiş. Onlara göz açtırmıyormuş. Fareler açlıktan nerdeyse tahtaları kemirmeye başlayacaklarmış. Fareler ne yapacaklarını şaşırmışlar. Belalı’ nın evde olmadığı bir gün toplanarak ne yapacaklarını konuşmaya başlamışlar. Her kafadan bir ses çıkıyormuş. Akıllı ve tecrübeli başkanları bir öneri getirmiş: “Belalının boynuna bir çıngırak asalım, size ve bize yaklaştığında çıngırağın sesini duyar deliklerimize saklanırız. Onun üstesinden başka türlü gelemeyiz.” Herkes bu öneriyi çok beğenmiş. Başkanı alkışlamışlar “Yaşa !” diye çığlıklar atmışlar. Başkan sözlerine devam etmiş. “Ancak bir sorun var” demiş.  “Çıngırağı Belalının boynuna kim asacak?”. Birden sessizlik olmuş. Az önce alkış tufanı koparan fareler, bu söz üzerine geri çekilmeye başlamışlar. Her biri bir bahane uydurarak ya da “Ben yapamam” diyerek toplantıyı terk etmiş. Böylece baş belası Belalı onlara göz açtırmamaya devam etmiş. Önemli olan konuşmak, alkışlamak değil iş yapmaktır. Bunu hiç anlamamışlar.

Tarla faresi: – Bu da ne,diye sormuş.

Ev faresi: -Sanırım bu,evin yaramaz kedisi,diye cevap vermiş. Gürültü geçince, korka korka delikten çıkmışlar.Yeniden sofraya oturmuşlar.Tarla faresi tam elini böreğe uzatacakmış ki bu kez daha korkunç sesler duymuşlar.Yeniden deliğe kaçmışlar.

Ev faresi: -Kusura bakma dostum,demiş.Bazen böyle şeyler oluyor işte.Sanırım bu geln de ev sahibiydi.O,az sonra gider.Bizde yemeğimize devam ederiz .

Tarla faresi: -Üzgünüm dostum.Ben gidiyorum.Birkaç lokma yemek için,bu kadar korku yaşamak istemem.Ben evimde kuru buğdayı rahat rahat yerim.Yarın sen yine bize gel.Tarlada böyle güzel yiyecekler olmasa da, bizi kimse korkutmaz,demiş.Hızla tarlaya doğru yola çıkmış.

Gönderen: Bahadır Dernek

Bir zamanlar güzeller güzeli bir kız varmış. Annesi ölünce babası yeniden evlenmiş. Üvey annesi de ilk evliliğinden olan iki kızıyla birlikte gelip eve yerleşmiş.Bu iki kız, yeni kız kardeşlerinden hiç hoşlanmamış. Odasında ne var ne yoksa tavan arasına fırlatıp atmışlar. Ona bir kardeş gibi davranmak şöyle dursun, bütün ev işlerini üzerine yıkmışlar.Ev işleri bittikten sonra bile kızın onlarla oturmasına izin verilmiyormuş. Akşamları, mutfakta, sönmekte olan ocağın önünde duruyormuş tek başına, ellerini küllere doğru tutup ısınmaya çalışarak. Bu yüzden üvey kız kardeşleri ona “Külkedisi” adını takmışla.

Bir gün iki kız kardeşe sarayda verilecek bir balo için davetiye gelmiş. İkisi de heyecandan deliye dönmüşler. Herkes Prens’in evlenmek istediğini biliyormuş. ‘Bakarsın ikimizden birini seçer, belli mi olur?’ diye düşünmüşler.İki kız kardeş de kendilerini mümkün olduğunca güzelleştirmek için hemen kolları sıvamışlar. Fakat maalesef bu biraz zormuş, çünkü Külkedisi’nin aksine bayağı çirkinmiş her ikisi de!

Balo akşamı, üvey kardeşleri gittikten sonra Külkedisi mutfakta oturmuş ve içn için ağlamaya başlamış. “Neyin var, neden ağlıyorsun Külkedisi?” diye sormuş bir kadın sesi.“Ben de baloya gitmek istiyordum,” demiş hıçkırarak Külkedisi.“Gideceksin öyleyse,” demiş ses. Külkedisi duyduğu sese doğru dönüp bakmış, şaşkınlıktan donakalmış.Güzel bir kadın duruyormuş yanı başında.
“Ben senin peri annenim,” demiş kadın. “Şimdi kaybedecek zamanımız yok! Bana bir balkabağı getir hemen!”Külkedisi bir balkabağı getirmiş. Peri annesi sihirli değneğiyle dokununca, balkabağı birdenbire altından bir fayton oluvermiş.“Şimdi de altı fare…” Külkedisi altı fare bulup getirmiş, peri annesi onları hemen ata dönüştürmüş.
“Bir sıçan…” Onu da arabacı yapmış.“Ve altı kertenkele…” Onları da faytonun arkasında koşacak altı uşağa çevirivermiş.

Nihayet Külkedisi’ne gelmiş sıra. Peri değneğiyle bir dokununca Külkedisi’nin yırtık, pırtık giysileri nefesleri kesecek harika bir elbiseye dönmüşmüş. Ayaklarında bir çift camdan ayakkabı pırıl pırıl parlıyormuş.“Bir şey var yalnız,” demiş Peri. “Gece yarısına kadar eve dönmelisin. Saat on ikide elbisen tekrar eski giysilerine, faytonun balkabağına, atların fareye dönüşecek. Prens’in bunu görmesini istemezsin herhalde? Şimdi git, dilediğince eğlen.”O gece Külkedisi balonun yıldızı olmuş. Baloya katılan hanımlar özellikle de iki üvey kız kardeşi, onun elbisesini çok beğenmişler ve terzisinin adını öğrenmek için ona yalvarmışlar. Beyefendilerin hepsi onunla dans etmek için birbirleriyle yarışmışlar.Prens ise götür görmez ona âşık olmuş! Ve o andan sonra hiç kimseye bu kızla dans etmek için izin verilmemiş.

Saatler saatleri, dakikalar dakikaları kovalamış ve Külkedisi saat tam on ikiyi vuracağı sırada evde olması gerektiğini hatırlamış.“Gitme!” diye seslenmiş Prens arkasından, ama Külkedisi bir an bile durmadan koşup oradan uzaklaşmış. Sokağa çaktığında elbisesi tekrar eski elbiselerine dönüşmüş. Geriye kala kala camdan ayakkabıların bir teki kalmış. Diğer tekini nerede kaybettiğini bilmiyormuş.O gece Külkedisi uyuyana kadar ağlamış. Hayatının bir daha asla o geceki kadar harika olamayacağını düşünüyormuş.Ama bu doğru değilmiş. Ayakkabının diğer tekini sarayın merdivenlerinde bulmuşlar. Ertesi sabah Prens ev ev dolaşıp ayakkabıyı tek tek bütün genç kızlara denetmiş. “Bu ayakkabının dün gece karşılaştığım güzel sahibini bulamazsam yaşayamam,” demiş.

Derken Külkedisi’nin evine gelmiş. Üvey kardeşleri ayakkabıyı denemişler. Olmamış. Ayaklarına girmemiş bile.Prens çok üzgünmüş, çünkü uğramadığı sadece birkaç ev kalmış. Tam oradan ayrılacakken evin hizmetçisi dikkatini çekmiş.“Hanımefendi,” demiş Prens Külkedisi’ne, “bir de siz deneseniz?”“O mu deneyecek? Ne münasebet!” diye haykırmış üvey kardeşler.Fakat Prens ısrar etmiş. Külkedisi’nin ne kadar güzel bir kız olduğu gözünden kaçmamış. Tabii ayakkabı Külkedisi’nin ayağına kalıp gibi oturmuş. Prens diz çöküp Külkedisi’ne evlenme teklif ederken iki üvey kardeşe de öfke ve kıskançlıkla olanları seyretmek kalmış. Külkedisi Prens’in teklifini tabii ki kabul etmiş.

Çok çok eskiden belki de binlerce, yüz binlerce yıl önce bir dere kıyısında bir mor menekşe yaşarmış. Mor giysisinden dolayı bütün çevresindeki canlılar ona mor menekşe dediği için çiçekçikte zamanla asıl adını unutmuş. Aslında ne yalan söylemeli bu ad hoşuna da gidiyormuş. Yıllardan bir yıl havalar çok kurak gitmeye başlamış. Gökyüzünde bir tek bulut bile yokmuş. Ama menekşecik pek sıcağın, susuzluğun farkında değilmiş. Çünkü selvi ağacı ona gölge yapıyor, derede kenarında yetişen bu çiçeği sevdiği için ona hep su veriyormuş.

Ama uğurböceklerinin durumu çok kötüymüş. Çünkü hangi çiçeğe gitse yapraklarının üstündeki su damlacıklarından bir lokma içecek olsa hepsi kovuyormuş onu: “ Hadi çekil git oradan pis böcek! Biz sana çiğ damlacıklarımızı içirir miyiz hiç” diyorlarmış. Uğur böceğinin en ağırına giden de pis böcek denmesiymiş. Çünkü kara benekli al giysisini tertemiz tutarmış hep. Susuzluktan bitkin bir halde derenin kıyısına gitmiş. Ama öyle küçücükmüş ki su içerken hızla akan dereye düşüp boğulması içten bile değilmiş. Ama böcekçik yinede birkaç kez dereye eğilmiş, boşuna. Sonrada ağlaya ağlaya oracığa oturmuş: “Eğer hiçbir çiçek bana su vermezse öleceğim” diye hıçkırıyormuş. Mor menekşe onun bu durumunu görünce öyle üzülmüş öyle üzülmüş ki yaprakları yürek biçimini almış. İşte bu değişiklik sırasında görmüş onu uğurböceği. Umutla yanına yaklaşmış: “Bana olan sevgisinden yaprakları yürek şekline giren, iyi yürekli mor menekşe bana belki yardım edebilir” diye düşünmüş. Gerçekten de mor menekşe böcekçiğe çok yardım etmek istiyormuş. Ama yapraklarında bir tanecik bile su damlası yokmuş ki.

Uğurböceği de onun yanına gelince bu acı gerçeği görmüş. Ama mor menekşenin gülen yüzünün çaresizlik içinde kalmasına da gönlü razı olmamış : “Üzülme mor menekşe” demiş “Bana yardım etmek istediğini bilmek bile bana yeter çünkü öteki çiçekler beni yanlarından kovmuşlardı.” Mor menekşe o zaman biraz rahatlamış, rahatlamış ama böcekçiğin artık susuzluktan bayılmak üzere olduğunu görünce dereye seslenmiş : “Sevgili dere biraz yavaş akamaz mısın acaba? Eğer böcekçik su içemezse ölecek!” Ama dere nasıl yavaş aksın, bu onun elinde olan bir şey değilmiş ki. Mor menekşede bunu biliyormuş. Onun içinde derenin: “Özür dilerim ama yapamam ki, yavaş akamam ki” demesine kızamamış. Bu işi kendim çözümlemeliyim diye düşünmüş. Bütün gücünü toplayarak yürek şekline giren yapraklarını kıvırmaya başlamış. Sonunda da başarmış. Şimdi mor menekşenin yaprakları tıpkı bir şeker külahını andırıyormuş. Mor menekşe sevinçle “ Oldu işte şimdi bu külah gibi yapraklarımdan birini derenin suyuyla doldurabilirim!” diye bağırmış ve yaprağını suya sokmuş. Yine çıkardığında külah biçimindeki yaprağın içi suyla doluymuş. Uğurböceği bu suyu kana kana içmiş. Sonrada mor menekşenin yapraklarına bir öpücük kondurup teşekkür etmiş.

İşte o gün bugündür mor menekşelerin yaprakları yürek şeklinde bir külaha benzer. “Menekşe yapraklarını neden mi eski biçimine sokmadı? Neden olacak susuz kalan böceklere kelebeklere yardım etmek için tabi.” Yardım etmek ne kadar güzel bir duygu değil mi çocuklar.

Yaz en sıcak mevsimdir. Güneş uzun kollarını uzatarak toprağı ıstır. Bu mevsimde ağaçlar meyve doludur. Dallar yemyeşil, çiçekler rengârenktir. Türlü Çeşitli bitkiler topraktan fışkırır. Böcekler, kuşlar, arılar Canlılık içinde oradan oraya koşturup dururlar. Hayvanların en çalışkanı karıncalar yaz boyu hiç boş durmazlarmış. Toprağın altındaki yuvalarına mısır, buğday, arpa buldukları bütün yiyecekleri depolayıp kışa hazırlık yaparlarmış. Havaların güzelliğine aldırmadan, durup dinlenmeden birinin kaldıramadığını üç beşi birden taşıyarak uğraşıp dururlarmış. Üstelik çok disiplinli bir şekilde. Hiçbir karınca bir saniye bile duraksamazmış.

Yine bir yaz mevsiminde ağustos böceği güneşin ve ağaçların tadını çıkarıyormuş. Daldan dala atlayıp, “cır cır” diyerek eğlenceli ezgiler mırıldanıyormuş. Şarkı söylerken, dans ederken bazen önünden karıncalar geçiyormuş. Ağustos böceğinin rahatlığına şaşırıyormuş karıncalar. Arada bir şöyle soruyorlarmış: “Neden sende çalışmıyorsun? Kışın çok zorluk çekersin yoksa”. Ağustos Böceği bitaraftan dans ederken bir taraftansa şöyle cevap veriyormuş: “Bu havada çalışılır mı hiç? Yazın tadını çıkarıyorum ben. Çalışırım elbet. Daha kışa çok var.”

Günler hızla geçmiş. Yapraklar sararıp dökülmeye, havalar soğumaya başlamış. Hayvanlar yuvalarına çekilmişler. Tabi ki Ağustos Böceği de. Bir süre sonra karnı acıkmaya başlamış. Ama hiç yiyeceği yokmuş. Yiyecek aramaya çıkmış. Ama hiçbir yerde yiyecek bulamamış. Açlıktan dizleri titremeye, gücü azalmaya başlamış. Karnını nasıl doyuracağını düşünüyormuş. Aklına birden komşusu karınca gelmiş. Tir tir titreyerek komşusu karıncanın kapısını çalmış. “Karınca kardeş! Karınca Kardeş!” “Kim o?” demiş karıncalardan biri. “Benim. Komşunuz ağustos böceği” demiş. Karınca kapıyı açtığında ağustos böceği soğuktan donmak üzereymiş. Karınca “Ne istiyorsun?” sorusuna şöyle yanıt vermiş: “Karnım çok aç. Yiyecekte bulamadım dışarıda. Sizden ödünç yiyecek istiyorum. Yaz gelince borcumu öderim” demiş. Karınca sormuş: “Peki sen yaz boyunca ne yaptın?”. Ağustos böceği yaptıklarından pişmanlık duymamış “Saz çalıp şarkı söyledim, dans ettim, yazın tadını çıkardım.” Karınca kızmış. “Bense çalıştım. Sen eğlenirken ben ter döktüm ve yuvamı yiyecekle doldurdum. Mademki yazın saz çalıp şarkı söyledin, kışında açlığı ve soğuğu hak ettin” demiş ve kapıyı yüzüne kapatmış.