Ormanın derinliklerine vardıklarında üvey anneleri: “Siz burada bekleyin, biz ilerilere gidip daha fazla odun toplayalım dedi.Çocuklar onların fikir değiştiklerine ve kendilerini terk etmeyeceklerine inanarak söyleneni yaptılar. Akşam olup hava karardığında gelen giden olmayınca çocuklar terk edildiklerini anladılar ve eve kendi başlarına dönmeye karar verdiler.Ama Hanselin bıraktığı ekmek kırıntılarını hepsini kuşlar çoktan yemişti. bütün gece bilmedikleri bir yöne doğru yürüdüler.Gün ağardığında çok acıkmışlardı.Çocuklar önlerinde uçan kuşu,çikolata ve şekerden yapılmış eve görünceye kadar izlediler.Gratel “hımmmm…..çok lezzetli görünüyor” dedi. Hansel ve gratel hemen bu tuhaf eve doğru koştular.Nefis tatlıları bir kez bile ısıramadan cadı onları yakaladı.Çünkü ev çocukları oraya çekmek için cadı tarafından yapılmış bir tuzaktı. Cadı,hanseli bir kafese yerleştirdi ve grateli de en ağır ev işlerini yapmaya zorladı.Ertesi gün cadı Hanseli pişirmeye karar verdi. Fırının yanıp yanmadığını kontrol etmeye gittiğinde gratel hiç düşünmeden onu fırına itti.Sonra hanseli özgürlüğüne kavuşturdu.Evden ayrılırken cadının gizli hazinesininin haritasını da buldular. Çocuklar ilk bakışta geçilmesi olanaksız görünen bir gölün kıyısına ulaşıyıncaya kadar ormanda ilerlediler.Onlara acıyan güzel bir kuğu karşı kıyıya geçmelerine yardımcı oldu. Her yerde onları arayan ve yaptıklarından pişman olan babaları ile karşılaşınca çok sevindiler.Babaları onlara zalim karısının öldüğünü söyledi. Çocuklar babalarına başlarından geçenleri anlattılar. Daha sonra birlikte cadının hazinesini arayıp buldular.

Gönderen:Ceyda DURUR

Gönderen:Beste SOLMAZ

Bir ormanda ceylan, fare, karga, kaplumbağa bir arada aynı yuvada yaşarlarmış. Çok iyi anlaşırlarmış. Çok mutlularmış. Bir gün avcılar ormana gelmişler. Öyle tuzaklar hazırlamışlar ki nerde olursa olsun; denizin dibinde, bulutların üstünde hatta çölde bile bir hayvanı tuzağa düşürebilirlermiş. Bir gün ceylan çayırda gezerken avcılardan biri ceylanın peşine düşmüş. Ceylan kaçmaya çalışırken avcının ağına düşmüş. Evdeyse arkadaşları yemek zamanı ceylanı boş yere beklemişler.

Fare üzüntüyle konuşmuş: “bugün ceylan ortalarda görünmüyor. Nerede acaba? Yoksa bizi unutup başka yerlere mi gitti? “ Kaplumbağa kaygıyla şöyle demiş: “o asla bizi bırakıp gitmez. Başına bir şey gelmiştir mutlaka. Keşke kanatlarım olsaydı uçup gider arardım onu çayırlarda.” Karga hemen uçup gitmiş bir süre sonra dikkatsiz ceylanın tuzağa düşmüş olduğunu görmüş. Hemen eve geri dönmüş. Arkadaşlarıyla birlikte çözüm yolu bulmaya çalışmışlar. Sonunda karga ve fare ceylanın yanına gitmişler. Kaplumbağa ise evde kalmış. O da gitmek istemiş ama çok yavaş yürüdüğü için götürmek istememişler.

Onlar gittikten sonra kaplumbağa dayanamamış, oda yola koyulmuş. Bu arada kemirici fare ağları dişleri ile koparmış. Ceylanı kurtarmış. Tam bu sırada avcı gelerek ceylanı aramaya başlamış. Fare hemen bir deliğe saklanmış, karga ise bir dala konmuş. Kaplumbağa ortada kalmış avcı kaplumbağayı görünce “ceylan kaçtı ama buna razı olayım artık demiş.” kaplumbağayı yakalayıp çantaya koymuş. Karga olanları görüp ceylana haber vermiş hemen. Ceylan yaralanmış gibi yürüyerek avcının dikkatini dağıtmış. Avcı onu kovalarken fare çantayı kemirerek kaplumbağayı kurtarmış.

Gönderen:Çağla ŞEN

Gönderen:Merve Nur SEZER

Bir adam yolda yürürken kara bir yılan görmüş. “Yılanlar kötü hayvanlardır. Onu öldürmekle hem kendime hem de diğer insanlara iyilik etmiş olacağım” demiş. Yakaladığı gibi bir çuvala koymuş. Suçlu olup olmadığına bakmadan öldürecekmiş. Yinede haklı olduğunu göstermek için yılana şöyle demiş; “sen kötü birisin, dişlerinle bana zarar vereceksin, iyilik nedir bilmezsin. Bu nedenle öldüreceğim seni.” Yılan karşılık vermiş. “Ama” demiş “eğer her kötü öldürülseydi dünyada kimse kalmazdı herhalde. Beni suçlu olduğum için değil kendi çıkarların ve keyfin için öldürüyorsun. Ama şunu söyleyeyim asıl iyilikbilmezler insanlardır.”

Bu sözler üzerine adam duraklamış. “Düşüncen saçma kimin iyilikbilmez olduğuna ancak ben karar veririm” demiş. “Ama yinede başkalarına soralım.” “Peki” demiş yılan. Yakınlarındaki bir ineğe sormuşlar. İnek şaşırmış… “Tabi ki” demiş. “Karayılan haklı ben etimle sütümle beslerim insanları. Sayemde sağlıklı olurlar. Kendi ihtiyaçları için istedikleri gibi kullanırlar beni. Ancak artık yaşlandığım için kimse dönüp yüzüme bile bakmıyor. Otlanmaya gidemiyorum bana bir tutam ot getirmiyorlar. Efendim yılan olsaydı bana böyle davranmazdı iyiliklerimden anlardı.”

Adam gülmüş ineğe, “saçma” demiş “aklını kaçırmış olmalı bakalım şu öküz ne diyecek ona inanalım.” “Peki” demiş yılan. Bu sefer öküze sormuşlar. Öküz anlatmaya başlamış. “Ömür boyu hizmet ettim insanlara en ağır işlerde beni çalıştırdılar. Çok eziyet çektim. Her yıl çifte koştular, toprağı sürdüm… Sonunda bana az yemek verdiler bol sopa…” Adam söze girmiş; “tamam” demiş. “Bu kadar sıkıcı konuşma yeter. Beni kızdırmak için söylüyorsun bunları.” Bir ağaca gitmişler sonra. Ağacın derdi hepsininkinden büyükmüş. Yana yakıla anlatmaya başlamış. “Sıcakta soğukta, yağmurda rüzgarda, en büyük dostları ben oldum. Ana oldum açtım kollarımı, onları korudum. Benim güzelliğim süsledi bütün bahçeleri tarlaları. Sadece güzelliğim mi? Meyve yüklü dallarımla yaşam kaynakları oldum onların. Karşılığında ne gördüm? Balta darbeleri… sadece budasalar yetmez miydi? Bu yanıtta adamın hoşuna gitmemiş. Ben öyle iyiymişim ki bütün bu saçma sapan sözleri dinlemişim demiş. Çuvaldaki yılanı bir çırpıda öldürmüş.

Günlerden bir gün Acemistan sarayındaki Ebu Salip Efendi’nin bir çeşit teleskop icat ettiği ve bununla birçok yeni yıldız keşfettiği haberi duyulur. Padişah vezirini huzura çağırır: “Bu yeni keşfedilen yıldızların biçimleri, durumları neymiş bilmek isteriz. Tez Acem sarayına elçi gitsin. Ebu Salip Efendi buyursun gelsin, misafirimiz olsun” diye emretmiş. Aradan günler, haftalar geçmiş. Padişahın elçi aracılığıyla gönderdiği mektuptaki şartları çok olumlu bulan Ebu Salip Efendi, Acem Şahı’ndan izin almış yola çıkmış. Gökbilimine meraklı padişah konuğunu sarayın kapısında karşılamış. Sarayda Ebu Salip Efendi’nin keşfettiği yıldızlar hakkında anlattıkları padişahı meraklandırmış. Yıldızların en büyüğüne kendi adının verildiğini duyan padişah heyecandan yerinde duramaz olmuş. Bir an önce teleskopun bir eşini de burada yapmasını istemiş.

Ertesi gün, sarayın yanındaki gözlemevine gitmişler. Ebu Salip Efendi, malzemeleri yetersiz, gözlemevini de küçük bulmuş. Daha büyük bir gözlemevi yaptırmak istemiş. Padişahtan gerekli izni alan Ebu Salip Efendi, saraydan oldukça uzakta bulunan bir dağın yamacında yeni gözlemevinin inşaatını başlatmış. Kendisi de yakındaki bir köye yerleşmiş. Gözlemevinin yapımı aylarca sürmüş. Harcanan para tahminlerin üstüne çıkmış. Devlet hazinesinde para kalmamış. Padişah halkından dört beş sene sonrasının vergilerini istemeye başlamış. Halk büyük sıkıntılar içinde kalmış. Elerindeki avuçlarındaki son kuruşlarını gözlemevinin yapımı için veren halk çaresizlik içine düşmüş. Vergi tahsildarları ile aralarında çatışmalar çıkmış. Padişah gaflet uykusundan uyanamamış. Yapılan uyarıları umursamaz görünmüş. Yeni keşfedilen yıldızların ve adının verildiği büyük yıldızın saçmakta olduğu ışık gözlerini kamaştırmış. Sarayında yapılan ara sıra Ebu Salip Efendi’nin de katıldığı konusu uzay, yıldızlar, astronomi… olan toplantıları daha bir can kulağı ile dinler olmuş.

Yaz günlerinden birinde, padişah iki adamı ile birlikte kıyafet değiştirerek bir köye gitmiş. Köyün sahibi; otuz yaşlarında, dürüst, iyi kalpli, mert bir adammış. Padişah ile iki adamını evine davet etmiş. Yemekler yenmiş, ayranlar içilmiş koyu sohbetbaşlamış. Söz, sağdan soldan derken, dönmüş dolaşmış yıldızlara, uzaya gelmiş dayanmış. Tüccar kılığındaki padişah, ilk insanın yeryüzünde görünmesinden tutmuş, dünyanın gizli kalmış bütün sırlarını birer birer anlatmış. Uzayın sonsuz bir boşluk olduğunu, bu sonsuz boşlukta sayılamayacak kadar gezegen ve yıldızın bulunduğunu söylemiş. Yüce padişahın yaptırmakta olduğu gözlemevi ve son derece geliştirilmiş teleskop sayesinde adı sanı bilinmeyen pek çok gezegen ve yıldızın keşfedileceğinden bahsetmiş. Padişahlarına insanlığın şükran borçlu olduğunu belirtmiş.

Tüccar kılığındaki padişahın anlattıklarını sessizce dinlemekte olan köyün sahibi: “İnsanlık padişahımıza neden şükran borçlu olsun? Gözlemevinin yapımı için, teleskop yapımı için harcanan paralar nereden bulunuyor diye düşünmek gerekir. Zaten zar zor geçinen halktan aldığı vergileri olabildiğince arttırmak, üstelik dört beş sene sonrasının vergilerini zorla almaya çalışmak hangi kanunda vardır? Bunun adı zorbalık değil de nedir? Fakir fukaranın karnı mı doyacak sanki yıldız keşfetmekle? Ebu Salip o toplanan paraların birini taşa, on birini kuşa çevirirmiş…” demiş. Bu sözler yenilir yutulur gibi değilmiş.

Tüccar kılığındaki padişah, oturduğu yerden hırsla ayağa fırlamış. Yanındaki iki adam da yerlerinden kalkmışlar, elleri kılıçlarında, kılıçları kınlarından yarı yarıya sıyrılmış vaziyette, tetikte beklemişler. Şu haddini bilmez bu pervasızlığının hesabını canıyla ödemeliymiş. Köyün sahibinin söyledikleri, tüccar kılığındaki padişahın beyninde balyoz gibi patlamış. Gözlerinin beyazı kaybolmuş: “Yüce padişah hakkında nasıl böyle konuşursun? Devlete vergi vermek vatandaşlık görevidir. Herkes bana ne derse uzayın sırlarını kim çözecek?” demiş. Köyün sahibi yer minderinde oturur vaziyette: “Devlete vergi vermek, fakat kazancına göre… Bu devrin insanına bu kadar yüklenilmez. Eldeki avuçtaki son kuruşu almak günahtır. Tamam, uzayın sırlarının çözülmesi için uğraş verenler insanlığa büyük bir hizmet etmiş olurlar. Fakat bu çözüm birkaç yılda gerçekleşmez. Bilim ve fen ilerledikçe hepsi birer birer çözülecektir. Bunun için belki de yüzyıllar geçmelidir. Zamana ihtiyaç vardır” demiş. Köyün sahibinin sözleri mantığa son derece uygunmuş. Tüccar kılığındaki padişah durgunlaşmış. “Toplanan paraların birisi gözlemevi için harcanıyorsa, on biri kuşa nasıl çevriliyor?” “Her ayın son günü çuvallar dolusu kuş arabalar içinde Acem Şahı’na gönderilirmiş.” Padişah başka söz söylememiş.

Bir baş işaretiyle karşısındakini selamlayıp dışarıya çıkmış. İki adamıyla birlikte atlarına binmişler. Başkente doğru hızla uzaklaşmışlar. Köyün sahibinin iddia ettikleri doğru çıkar. Padişahın ustaca hazırlanmış planı sayesinde, ayın son günü , Acem Şahı’na gönderilmek istenen arabalar içinde çuvallar dolusu altın para ele geçirilmiş. Suçlular yakalanmış. Ebu Salip Efendi’nin büyük bir palavracı olduğu, teleskop yapımından anlamadığı, yıldız mıldız keşfetmediği ortaya çıkmış. Toplantılarda anlattıklarının hepsini ezberlemiş olduğu açıklanmış. Ebu Salip, memleketindeki bütün malını mülkünü sattırarak ele geçen parayı padişaha vermiş. Böylelikle canı bağışlanmış. Fakat ömrünün sonuna kadar gözetim altında kalacakmış. Oldukça yüklü bir miktar olan bu paralar ile ayın son günü ele geçirilen altın paralar eski sahiplerine, yani halka geri verilmiş. Acılar hafifletilmiş. Su gibi akıp gidenin adı zamanmış. Zaman içinde padişah ile iki adamı kıyafet değiştirerek sık sık köy ağasının evinde misafir kalmaya başlamışlar. Bu görüşmeler süresince, ne tüccar kılığındaki padişah köy ağasına kendisinin padişah olduğunu söylemiş, ne de köy ağası, tüccarın padişah olduğunu ilk günden beri bildiğini ona hissettirmiş. Yıllarca hemen her konuda bilgi alışverişinde bulunmuşlar. Köy ağasının daima halk için, halktan yana olan istek ve düşünceleri ön plana alınmış. Bu istek ve düşünceleri uygulamak genelde çok basitmiş. Gezegenleri ve yıldızları bir tarafa bırakan padişah sadece “halkının mutluluğu” için çalışmış.

Gönderen:Gamze ALKAN

Kocası ertesi günün akşamı çaresiz tekrar bahçeye girmiş. Fakat bu sefer cadı pusuya yatmış, onu bekliyormuş. “Bahçeme girip benim marullarımı çalmaya nasıl cesaret edersin sen!” diye ciyaklamış cadı. “Bunun hesabını vereceksin!” Kadının kocası kendisini affetmesi için yarvarmış cadıya. Karısının bahçedeki marulları nasıl canının çektiğini, onlar yüzünden nasıl yemeden içmeden kesildiğini bir bir anlatmış. “O zaman,” demiş cadı sesini biraz daha alçaltarak, “alabilirsin, canı ne kadar çekiyorsa alabilirsin. Ama bir şartım var, bebeğiniz doğar doğmaz onu bana vereceksiniz.” Kadının kocası cadının korkusundan bu şartı hemen kabul etmiş. Birkaç haftasonra bebek doğmuş. Daha hemen o gün cadı gelip yeni doğan bebeği almış. Bebeğe Rapunzel adını vermiş. Çünkü annesinin ne yapıp edip yemek istediği bahçedeki marul türünün adı da Rapunzel’miş. Cadı küçük kıza çok iyi bakmış. Rapunzel oniki yaşına gelince, dünyalar güzeli bir çocuk olmuş. Cadı bir ormanın göbeğinde, yüksek bir kuleye yerleştirmiş onu. Bu kulenin hiç merdiveni yokmuş, sadece en tepesinde küçük bir penceresi varmış. Cadı onu ziyarete geldiğinde, aşağıdan “Rapunzel, Rapunzel! Uzat altın sarısı saçlarını !” diye seslenirmiş. Rapunzel uzun örgülü saçlarını percereden uzatır, cadı da onun saçlarına tutuna tutuna yukarı tırmanırmış. Bu yıllarca böyle sürüp gitmiş. Bir gün bir kralın oğlu avlanmak için ormana girmiş. Daha çok uzaktayken güzel sesli birinin söylediği şarkıyı duymuş. Ormanda atını oradan oraya sürmüş ve kuleye varmış sonunda. Fakat sağa bakmış, sola bakmış, ne merdiven görmüş ne de yukarıya çıkılacak başka bir şey. Bu güzel sesin büyüsüne kapılan Prens, cadının kuleye nasıl çıktığını görüp öğrenene kadar hergün oraya uğrar olmuş. Ertesi gün hava kararırken, alçak bir sesle “Rapunzel, Rapunzel! Uzat altın sarısı saçlarını !” diye seslenirmiş. Sonrada kızın saçlarına tutunup bir çırpıda yukarı tırmanmış. Rapunzelönce biraz korkmuş, çünkü o güne kadar cadıdan başkası gelmemiş ziyaretine. Fakat prens onu şarkı söylerken dinlediğini, sesine aşık olduğunu anlatınca korkusu yatışmış. Prens Rapunzel’e evlenme teklif etmiş, Rapunzel’de kabul etmiş, yüzü hafifce kızararak. Ama Rapunzel’in bu yüksek kuleden kaçmasına imkan yokmuş. Akıllı kızın parlak bir fikri varmış.

Prens her gelişinde yanında bir ipek çilesi getirirse, Rapunzel’de bunları birbirine ekleyerek bir merdiven yapabilirmiş. Her şey yolunda gitmiş ve cadı olanları hiç farketmemiş. Fakat bir gün Rapunzel boş bulunup da. “Anne, Prens neden senden daha hızlı tırmanıyor saçlarıma?” diye sorunca herşey ortaya çıkmış. “Seni rezil kız! Beni nasıl da aldattın! Ben seni dünyanın kötülüklerinden korumaya çalışıyordum!” diye bağırmaya başlamış cadı öfkeyle. Rapunzel’i tuttuğu gibi saçlarını kesmiş ve sonrada onu çok uzaklara bir çöle göndermiş. O gece cadı kalede kalıp Prensi beklemiş. Prens, “Rapunzel, Rapunzel! Uzat altın sarısı saçlarını !” diye seslenince. cadı Rapunzel’den kestiği saç örgüsünü uzatmış aşağıya. Prens başına neler geleceğini bilmeden yukarıya tırmanmış. Prens kederinden kendini pencereden atmış. Fakat yere düşünce ölmemiş, yalnız kulenin dibindeki dikenler gözlerine batmış.

Yıllarca gözleri kör bir halde yitirdiği Rapunzel’e gözyaşları dökerek ormanda dolaşıp durmuş ve sadece bitki kökü ve yabani yemiş yiyerek yaşamış. Derken bir gün Rapunzel’in yaşadığı çöle varmış. Uzaklardan şarkı söyleyen tatlı bir ses gelmiş kulaklarına. “Rapunzel! Rapunzel!” diye seslenmiş. Rapunzel, prensini görünce sevinçten bir çığlık atmış ve Rapunzel’in iki damla mutluluk göz yaşı Prensin gözlerine akmış. Birden bir mucize olmuş, Prensin gözleri açılmış ve Prens görmeye başlamış. Birlikte mutlu bir şekilde Prensin ülkesine gitmişler. Orada halk onları sevinçle karşılamış. Mutlulukları ömür boyu hiç bozulmamış.

Gönderen:Semanur Kurutluca