Kızcağız bu acıya dayanamadı,kutulardan birini açıp bir kibrit çıkardı.Parmakları uyuşmuştu,kibrit çöpünü elinde güçlükle tutuyordu.Eli titreye titreye çöpü duvara sürttü.Kibrit birden alev aldı;tatlı,yumuşacık,turuncu bir alev.Zavallı kız,kibriti bir elinden öbür eline geçirerek,parmaklarını ısıttı.İçi de ısınmıştı.Sanki gürül gürül yanan bir ocağın karşısındaydı.Gözleri aleve dikilmiş,düşlere dalmıştı:Güzel bir odada,büyük bir ocağın karşısında oturuyordu.Arkasında kalın bir yünlü hırka,ayaklarında kürklü terlikler vardı.Isınmış,terlemeye bile başlamıştı…Derken kibrit sönüverdi.Kibritin sönmesiyle,o tatlı düşlerde sona ermişti.Kızcağızın parmakları yeniden donmaya,sızlamaya başlamıştı.Bir kibrit daha yaktı.Bu sırada soğuk bir rüzgar esti.Kız kibrit sönmesin diye,duvardan yana döndü.Öbür elini aleve siper etti.Aleve bakarken,karşısındaki duvar sanki eridi,birden açıldı,içerisi göründü.İçeride geniş bir oda vardı.Kar gibi bembeyaz örtü yayılmış bir masanın üzerine tabak tabak yiyecekler dizilmişti.Sofrada gümüş şamdanlar yanıyor,odayı gündüz gibi aydınlatıyordu.Kızcağız gözleri sofranın ortasında,büyük bir tabağa konulmuş,nar gibi kıpkırmızı kaz kızartmasına dikilmişti.Ağzı sulandı.Elini oraya doğru uzattı.Kibrit yana yana sonuna gelmişti,parmağını yakıyordu.Kızcağız çöpü yere atıverdi.Atmasıyla birlikte,yılbaşı sofrası siliniverdi,gözlerinin önüne taş duvar yeniden dikildi.Üçüncü kibrit daha fazla düşler yarattı:Bir yaz gecesi…Kibritçi Kız kırda bir ağacın altına oturmuş,yıldızlara bakıyor.Gece olduğu halde hava sıcak.Altındaki toprak,gündüz güneşten ısınmış,fırın gibi yanıyor…Küçük kız gözlerini yıldızlardan ayıramıyordu.Uzaktan uzağa gece kuşları ötüyor,kurbağalar bağrışıyordu.Derken bir yıldız kaydı,gökyüzüne geniş bir yay çizerek uzaklaştı,söndü.Kızcağız:”işte,biri daha öldü” diye mırıldandı.Bir gün,ninesi söylemişti:Her yıldız düştükçe yeryüzünden biri ölürmüş…Ninesini bir daha görebilmek için bir kibrit daha çaktı.Soğuktan kaskatı kesilmiş,beyni durmuştu.O şimdi sokak ortasında olduğunu unutmuş,düşler dünyasına dalmıştı.Kibritin alevinde yine ninesini görüyor,onun sesini işitir gibi oluyordu.İşte ninesi geliyordu.Lapa lapa yağan karların arasından bir melek gibi iniyordu…Geldi,geldi…Kollarını açtı,torununu kucakladı,aldı göklere doğru götürdü…Ertesi sabah,yoldan geçenler,bir evin basamağında donmuş kalmış kızcağızın ölüsünü buldular.Yanı başında bir sürü boş kibrit kutusu vardı.”Zavallı kız ısınmak için bütün kibritleri yakmış…” dediler…Bu kibritlerin alevinde onun ne düşler gördüğünü bilemezlerdi ki…

Gönderen:Çağla ŞEN

Henüz hiçbir şeyin farkında olmayan, dostunu düşmanını ayıramayan minicik bir fare acemiliğinden bir gün neredeyse ölecekmiş. Yaşadıklarını annesine şöyle anlatmış: “Araştırmacı bir fare olarak bütün dağı taşı dolaştım. Yolda giderken iki tane hayvan gördüm. Bunlardan biri yumuşacık ve çok tatlıydı. Ötekisi ise hareketli ve asık suratlıydı. Kulakları tırmalayan kötü bir sesi vardı. Kafasının üstünde sallanan bir et parçası vardı. Çirkin kanatlarını çırpıp duruyor, korkunç gürültü çıkarıyordu. Uçamıyordu. Bilirsin cesur biriyimdir ben. Fakat hayvanın bu halini görünce korkup kaçıverdim. Ona da çok kızdım. Çünkü o olmasa öteki yumuşak ve tatlı hayvanla tanışacaktım. Derisi kadife gibiydi. Kulakları bizim kulaklarımıza benziyordu. Uzun kuyruğuyla dans eder gibiydi. Gözleri ışıl ışıl parlıyordu. Alçak gönüllü birine benziyordu. İşte tam onunla tanışacakken, korktuğum o asık suratlı hayvan ağzını açtı bende oradan uzaklaştım.” Anne fare gülümsemiş: “Yavrum” demiş. “O sevimli dediğin hayvan kedidir. Bizim dostumuz değildir. Farelere karşı kötü niyetlidir. Diğer hayvan yani horoz tamamen zararsızdır. Bize dokunmaz bile. Sevgili yavrum etrafına bakarken dış görünüşe aldanma. Başına bir felaket gelebilirdi. Bunu aklından çıkarma.”

Gönderen:Çağla ŞEN

Gönderen:Çağla ŞEN

Ormanın derinliklerine vardıklarında üvey anneleri: “Siz burada bekleyin, biz ilerilere gidip daha fazla odun toplayalım dedi.Çocuklar onların fikir değiştiklerine ve kendilerini terk etmeyeceklerine inanarak söyleneni yaptılar. Akşam olup hava karardığında gelen giden olmayınca çocuklar terk edildiklerini anladılar ve eve kendi başlarına dönmeye karar verdiler.Ama Hanselin bıraktığı ekmek kırıntılarını hepsini kuşlar çoktan yemişti. bütün gece bilmedikleri bir yöne doğru yürüdüler.Gün ağardığında çok acıkmışlardı.Çocuklar önlerinde uçan kuşu,çikolata ve şekerden yapılmış eve görünceye kadar izlediler.Gratel “hımmmm…..çok lezzetli görünüyor” dedi. Hansel ve gratel hemen bu tuhaf eve doğru koştular.Nefis tatlıları bir kez bile ısıramadan cadı onları yakaladı.Çünkü ev çocukları oraya çekmek için cadı tarafından yapılmış bir tuzaktı. Cadı,hanseli bir kafese yerleştirdi ve grateli de en ağır ev işlerini yapmaya zorladı.Ertesi gün cadı Hanseli pişirmeye karar verdi. Fırının yanıp yanmadığını kontrol etmeye gittiğinde gratel hiç düşünmeden onu fırına itti.Sonra hanseli özgürlüğüne kavuşturdu.Evden ayrılırken cadının gizli hazinesininin haritasını da buldular. Çocuklar ilk bakışta geçilmesi olanaksız görünen bir gölün kıyısına ulaşıyıncaya kadar ormanda ilerlediler.Onlara acıyan güzel bir kuğu karşı kıyıya geçmelerine yardımcı oldu. Her yerde onları arayan ve yaptıklarından pişman olan babaları ile karşılaşınca çok sevindiler.Babaları onlara zalim karısının öldüğünü söyledi. Çocuklar babalarına başlarından geçenleri anlattılar. Daha sonra birlikte cadının hazinesini arayıp buldular.

Gönderen:Ceyda DURUR

Sonra tırtılın yanından uzaklaştı. Ve yanında yürümekte olan tavşanı fark etti. “Ooo… ne kadar uzun kulakların var öyle…” dedi. “Eğer senin kadar uzun kulaklarım olsaydı, annemi daha çabuk duyabilirdim” dedi. Tavşanda anlamıştı, Yumi’nin üzüntüsünü. Tavşanında kendisine ne dediğini duymadan yürüdü Yumi. Biraz daha ilerledi ve ağacın altında dinlenmekte olan fili gördü. Ve “Ooo… ne kadar büyük bir burnu var öyle” dedi. Fil duymuştu Yumi’nin dediklerinin. Sonra: “tırtıl gibi çok ayağım, tavşan gibi uzun kulaklarım, birde fil gibi uzun bir burnum olsaydı ne güzel olurdu” diye söylendi Yumi. Ertesi gün; tırtıl, tavşan ve fil Yumi’yi ziyarete gittiler. Tırtıl üç çift ayak, tavşan bir çift kulak,filde uzun bir burun yapmıştı Yumi’ye. Tüm bunları Yumi’ye uzatıp “Belki gerçek değil ama senin için yaptık” dediler. Yumi, öyle çok sevinmişti ki. Hemen ayakları, kulakları ve kocaman burnu taktı. “Ooo…“ dedi. “Tıpkı sizinkiler gibi, ne güzel” dedi. Ve oradan oraya, sevinçle bağırarak yürümeye başladı.

Ama, o da ne !.. Yumi yürürken, burnu ve kulakları yere değmiş ve ayaklarına dolanmıştı. Ayakları dolanan Yumi, önce sendeledi, sonra paldır küldür yuvarlandı. Ne olduğunu anlayamamıştı. Tırtıl, tavşan ve fil kahkahalarla gülüyorlardı… Yumi, yerden kalktıktan sonra “Evet istediğin şeyler bizde var. Ama seninde sırtında, her zaman yanında olan bir evin var. Bizimse böyle bir kabuğumuz yok. Seni tehlikelerden koruyan, har an yanında olan bir ev! “ dediler. Bunun üzerine Yumi, taktıklarını çıkartıp: “Ooo… doğru, bir daha böyle bir şey yapmayacağım. Evim sayesinde canım yanmadı. Ama bir daha sizlere özenmeyeceğim. Çünkü; benimde evim çok güzel!” dedi..ve gülmeye başladılar.

Gönderen:Zeynep Berra AKOĞLU

Yavaşça yeniden doğrulup, en yakınındaki evin penceresine yaklaştı. İçeride çıtır çıtır yanan soba, camları iyice buğulamıştı. Yine de annenin küçük toprak taslara buharı tüten, sıcacık çorba doldurduğu görülebiliyordu. Baba, sobanın ağzına kürek kürek kömür atıyordu. Çocukların neşesine de diyecek yoktu. Bir yandan buharı tüten çorbaya kaşık sallarken, bir yandan da o gün okulda olanları anlatıyorlardı. Kardan adam üzüntüyle içini çekti. Kendisinin hiç evi, ailesi olmamıştı. Nasıl olsun? Günübirlik yaşıyordu zaten. Üstelik şu sevimli afacanlar olmasa ayaklar altında ezilen bir tutam kardan başka bir şey olmayacaktı. Hele şu Güneş yüzünü birazcık gösterse, yaşamının o anda son bulacağını biliyordu.

Birden kararını verdi. Daha önce kar tanelerinden birinin anlattığı o KUTUP denilen yere gidecekti. Böylece yıllarını birlikte geçirebileceği bir aileye de kavuşabilirdi. Ertesi sabah çocuklar sokağa çıktıklarında bir şaşırdılar ki sormayın. Her yan karlarla kaplıydı. Gece hava daha da soğuduğu için karlar erimemişti, ama bir gün önce özene bezene yaptıkları kardan adam birdenbire yok olmuştu? Doğrusu kimsenin aklı bu işe ermedi. Kardan adama gelince… Az gitti… Dere tepe düz gitti… Donmuş toprakların üzerinden, çatır çutur buzların arasından geçti. Sonunda Kutup bölgesine vardı. Önce buz gibi rüzgar karşıladı onu. Sonra siyah elbiseli penguenlerle, sevecen foklar sardı çevresini. Foklar küçük yüzgeçleriyle sağına soluna dokunup onunla arkadaş olmak istediklerini söylediler. Penguenlerin bir kısmı neşe içinde el çırpıp bu yeni dostu selamladılar. Bazıları da merakla havuç burnunu, çalı süpürgesini çekiştirdi. Şakacı rüzgar, başındaki şapkayı kapıp kaçırdı.

Kardan adam da onları pek sevmişti.”Artık eriyip çamurlara karışmak yok”, diye mırıldandı kendi kendine… “Burada yıllarca yaşayabilirim.” Ama bir süre sonra herkes kendi işine daldı gitti. Zavallı kardan adam yine tek başına kalmıştı. İlk kez kar ve buz onu titretti. İnanır mısınız, ağaçları, hatta güneşi bile özler oldu. Hele çocuklar… Hele o yaramaz çocuklar burnunda tüter olmuştu. Üstelik şimdi, arzuladığı bir aileye ancak onların yardımıyla kavuşacağını da anlamıştı. Sevilmek istiyordu. Yaşamı bir gün bile sürse, birlerinin ona sarılması, onların sıcaklığını duyması gerekliydi. …. Çocuklar,* ilkbaharın sevimli müjdecisi kuş cıvıltılarıyla uyandıkları bir sabah, sokakta hiç beklemedikleri bir konukla karşılaştılar. Kardan adam esrarengiz şekilde ortadan kaybolduğu gibi, yine aynı anlaşılmaz bir güçle ortaya çıkmış, onlara gülümsüyordu. Yemyeşil çimenlerle, papatyaların arasında durmuş, omuzlarına konan kuşların şarkılarını dinliyor gibiydi. Her halinden mutluluk içinde olduğu anlaşılıyordu. Köyün sokakları bir anda neşeli çığlıklarla doldu.

Köyün her evinden bir iki çocuk koşarak çıkıp bu eski dostun çevresini sarıyordu. Bu güzel manzarayı gören güneş, bir buluta kendisini örtmesini rica etti. Biraz daha geç ısınıp, çocuklarla kardan adamın mutluluğunu elinden geldiğince uzatmaya çalıştı. Her geçen dakika eriyip toprağa karışan kardan adam ise mutlu gülücükler dağıtmaya devam ediyordu çevresine. Birkaç ay sonra yeniden buluşacaklarını biliyordu Artık, bu dünyada çocuklar var oldukça ve kar yağdıkça her kış yeniden doğacağına inanıyordu.

Gönderen:Duygunur ESMER

Gönderen:Müge ADALI

Sabah olunca delikanlı gözlerine inanamamış. Yatak odasının penceresinden, dışarıda bir bitkinin hızla büyüdüğünü görmüş. Bu ne bir ağaç, ne de dev bir ayçiçeğiymiş; göğe doğru büyümüş sihirli bir sırık fasulyesiymiş. Delikanlı hemen pencereden sarkıp sihirli fasulyeye tutunmuş ve tırmanmaya başlamış. Yarım saat sonra kendini, her şeyin normalden daha büyük olduğu garip bir ülkede bulmuş. Tarlaların ötesinde çok büyük bir ev varmış. Delikanlı evin yanına gidip kapıyı çalmış. Kapıyı bir kadın açmış. “Yiyecek bir şeyiniz var mı?” diye sormuş delikanlı. “Var,” demiş kadın. “Ama dev kocam gelince ortadan kaybolman gerek. Çünkü çocuklara hiç dayanamaz, onları hemen yer.” Delikanlı tam bir şeyler yemek üzere sofraya otururken dışarıdan birinin gür bir sesle şunları söylediğini duymuş: “Fee-fi-fo-fum, işte bir çocuk kokusu duydum. Ölü de olsa, diri de olsa güzeldir onları yemek. Kemiklerini öğütür, yaparım kendime ekmek.” “Fırına saklan. Hemen!” demiş kadın delikanlıya. Sonra da kocasına, “Ne çocuğu hayatım, dün kediye verdiğim et parçalarının kokusunu aldın herhalde,” diye seslenmiş. Yemekten sonra dev kese kese altınlarını saymaya başlamış. Kısa bir süre sonra altın saymaktan yorulup uykuya dalmış. Delikanlı saklandığı yerden çıkıp bir kese altın almış. Keseyi sihirli fasulyesinden aşağıya atmış, ardından fasulyenin sırığına tutuna tutuna aşağıya inmiş.

Annesi artık şanslarının döndüğüne bir türlü inanamamış. Ama birkaç ay sonra ellerindeki tüm altınlar bitmiş. Delikanlı tekrar sihirli fasulyesine tırmanarak devin yaşadığı ülkeye gitmiş. Devin karısı bu kez ona kuşkucu bir şekilde davranıyormuş. “Geçen gelişinde bir kese altınımız kayboldu,” diye iğnelemiş onu. Ama yine de delikanlıyı içeri almış. Çok geçmeden dev çıkagelmiş. “Fee-fi-fo-fum,” diye bir şarkı söylüyormuş. Bunu duyan delikanlı hemen yine fırına saklanmış. “Ne çocuğu, hayatım,” demiş devin karısı. “Dün yediğin piliç haşlamanın kokusunu duydun herhalde. Sen etli böreğini yemene bak!” Yemeğini bitirdikten sonra dev, karısına, “Kadın, bana tavuğumu getir,” demiş. Karısı hemen tavuğu getirmiş. “Yumurtla!” diye emretmiş dev ve delikanlının hayret dolu bakışları altında tavuk altın bir yumurta yumurtlamış. Tabii delikanlı tavuğu da alıp evine götürmüş. Delikanlı ile annesi böylece zengin olmuşlar.

Ama bir yıl sonra çocuk şansını bir kez daha denemeye karar vermiş ve tekrar sihirli fasulyesine tırmanmış. Bu sefer eve, devin karısına görünmeden girip, bir bakır tencerenin içine saklanmış. Dev girmiş içeri. “Fee-fi-fo-fum,” diye başlamış yine tekerlemesine. “Eğer bu yine o lanet olası çocuksa, fırına bak hayatım, kesin oradadır,” demiş karısı. Delikanlı orada değilmiş tabii ki. “Buralarda bir yerde, eminim,” diye gürlemiş dev, ama karısıyla birlikte evin altını üstüne getirmelerine rağmen onu bulamamışlar. Bu sefer dev yemekten sonra altın bir harp çıkarmış ortaya. “Söyle!” diye emretmiş ve harp ninniler söyleyip onu uyutmuş. O an delikanlı bu harpı her şeyden çok istediğini anlamış. Horlamakta olan devin dizine tırmanmış, masaya atlamış ve harpı kapmış. “İmdat!” diye bağırmış harp. Delikanlı, sırtında harp, masadan aşağıya atlamış. Dev peşine takılmış. Delikanlı sihirli fasulyesini yarıladığında harp, “İmdat!” diye bağırmış yine. Dev delikanlının peşinden sırık fasulyesine atlamış. Delikanlı aşağıya ulaşınca, “Anne! Çabuk bir balta getir,” diye bağırmış. İkisi birlikte sihirli fasulyeyi baltayla kesmeye başlamışlar. Bir süre sonra sihirli fasulyeyle birlikte dev de yere düşmüş ve anında ölmüş. “Üf!” demiş çocuk. “Az kalsın gidiyorduk!” O günden sora delikanlıyla annesi zenginler gibi yaşamışlar. Onlar söyledikçe tavuk altın yumurta yumurtluyormuş. İnsanlar altın harpı dinlemek için onlara para ödüyorlarmış. Delikanlının daha sonra güzel bir prensle evlenmiş ve ömürlerinin sonuna kadar mutlu yaşamışlar…

Gönderen:Ceren ARICI