Zamanın birinde,gözleri görmeyen ihtiyar bir adamcağız varmış.Küçük kulübesinde tek başına yaşarmış.Ormandan el yardımıyla topladığı çalı çırpıları satarak geçinirmiş.Geceleri bir yere gideceği vakit,hiç ihmal etmez,kandilini yakar,dışarı öyle çıkarmış.Kasaba halkı bu kör adamın,gözleri görmediği halde neden kandille dolaştığını anlayamazmış.İçlerinden kimse çıkıp bunun nedenini de sormazmış.Bir gün kör adam yine sabah erkenden kalkıp ormana çalı çırpı toplamaya gitmiş.O gider gitmez,kasabada meraklığıyla tanınan bir kadın etrafına arkadaşlarını toplayarak-Bu adam kör falan değil.Kör taklidi yaparak bizi kandırmaya çalışıyor.Böylece ona acıyıp elindeki çalı çırpıyı satın almamızı bekliyor demiş.Arkadaşları-Çok doğru!Yoksa geceleri neden elinde kandille dolaşsın?diye onu desteklemişler.Sonra hep birlikte kör adamın evine gelmiş,kandilini alıp saklamışlar.Adam o gün yine sırtındaki çalı çırpıyla evine dönmüş.Akşam dışarı çıkacağı vakit kandilini aramış.Fakat bir türlü bulamamış.Çaresiz,kandilsiz dışarı çıkmış.Kasabanın karanlık sokaklarında yürürken koluna bir adam çarpmış.Ardından ayağına bir kedi dolanmış.Sonra omzuna bir adam daha çarpıvermiş.Adamcağız sonunda dengesini kaybederek tepetaklak yere yuvarlanmış…Bunu gören kasabalılar,üzüntüyle onu yerden kaldırmışlar.Kör adam-Ah elimde kandilim olsaydı,dikkatsiz insanlar görür,bana çarpmazlardı demiş.İşte böylece kör adamın neden kandil taşıdığını herkes öğrenmiş.Kandili saklayan kadınlar yaptıklarına utanmışlar.Kandili adama geri vermişler.Adamcağız o günden sonra kasabanın sokaklarında kandiliyle güven içinde dolaşmış…

Gönderen:Çağla ŞEN