Bir varmış bir yokmuş.Yemyeşil bir ormanda çalışkan bir çekirge yaşarmış.Çekirge kendine bir gün çalı çırpıdan şirin bir ev yapmış.Fakat tam içine yerleşeceği sırada dikkatsiz bir kaplan çekirgenin yuvasına basıvermiş.Evi darmadağın olan çekirge öfkeyle kaplana bağırmış: -Ne hakla evimin üzerine basarsın? -Ev mi?Ben burada ev falan göremiyorum!demiş kaplan. -Ayağını kaldırırsan göreceksin. demiş çekirge.Kaplan ayağını kaldırmış. -Sen şu çöpten yaptığına ev mi diyorsun? demiş. -Onu bunu bilmem.diye kafa tutmuş çekirge. -Evimi geri isterim. -Ya geri vermezsem ne yaparsın? -Sana dünyayı dar ederim. -Hah ha ha! diye gülmüş kaplan. -Senin gibi yüz tanesi olsa bana birşey yapamaz! -Öyleyse arkadaşlarımızı toplayalım;bakalım kim güçlü? demiş çekirge.Kaplan ve çekirge hemen dostlarına koşmuşlar.Çekirge ormanda ne kadar çekirge,arı,kelebek,böcekvarsa etrafına toplamış.Kaplan da sırtlan,aslan,tilki,çakal,kurt… Bütün dostlarına haber salmış.İki taraf karşı karşıya gelmiş.Kaplan dişlerini göstererek: -Dostlarım!Şu kendini bilmez böcek tayfasına günlerini gösterin!diye bağırmış.İşte o sırada çekirgeler zıp zıp zıplamaya,arılar vız vız uçuşmaya,böcekler tıpış tıpış yürümeye başlamışlar.Saldırıya geçmeye hazırlanan hayvanların başlarına,kulaklarına,kuruklarına konmuşlar.Isırmış,gıdıklamış,iğnelerini batırmışlar.Neye uğradığını şaşıran kaplan ve arkadaşları kendilerini göle zor atmışlar.Böylece kimseyi kendinden küçük görmemeyi öğrenmişler…

Gönderen:Çağla ŞEN