Evvel zaman içinde bir ormanın kenarında küçük bir köy varmış.Bu köyün erkekleri ormanda odun keser,sonra kestikleri odunları satarak geçimlerini sağlarlarmış.Bu odunculardan birisi köyün en dürüst oduncusu imiş.Hiç yalan söylemez,kendi kazandığından başkasında gözü olmazmış. Bir gün , bu dürüst oduncu odun kesmeye ormana gitmiş. Baltasını bir ağacın dibine bırakıp başlamış kesebileceği bir ağaç aramaya.Gözüne bir ağacı kestirdikten sonra baltasını bıraktığı yere gitmiş.Ancak baltasını bıraktığı yerde bulamamış.Sağa bakmış yok, sola bakmış yok.Çaresiz başlamış ağlamaya.”Ben şimdi ne yaparım ne ederim.Baltam olmadan nasıl odun keser para kazanırım”diyerek gözyaşı dökmüş.Oduncunun halini gören orman cini,oduncunun haline acımış.Hemencicik altından bir baltayı oduncunun yanına göndermiş.Oduncu,benim baltam altından değildi diyerek baltayı almamış.Orman cini bu kez de oduncunun kendi baltasını göndermiş.Oduncu kendi ağaç saplı demirden baltasını görünce sevinmiş.İşte benim baltam bu! diyerek baltasını omzuna atmış.Orman cini oduncunun dürüstlüğü karşısında çok memnun kalmış.Oduncuya hem altın,hem gümüş baltayı hediye etmiş.Aldığı hediyelere çok sevinen oduncu, neşe içerisinde köyünün yolunu tutmuş.Köyde karşılaştığı odunculara başından geçenleri anlatmış.Altın ve gümüşten baltaları gören diğer oduncular hemen baltalarını alıp ormana koşmuşlar.Ormanda baltalarını kaybetmiş gibi yapıp ağlamaya başlamışlar. Orman cini de hepsine birer altın balta göndermiş. Oduncular altın baltaları görünce işte bizim baltalarımız!diyerek baltaları sahiplenmişler.Orman cini oduncuların aç gözlülüklerine çok kızmış. Oduncuların baltaları eski haline dönmüş.Bununla da kalmıyıp baltaların sapları çıkmış,başlamış sahiplerinin kafasına inmeye.Oduncular,kaçıp canlarını zor kurtarmışlar.Bir daha da aç gözlülük yapmamaya söz vermişler…

Gönderen:Zerrin ALTINDAŞ