Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ormanda minik, sevimli yuvasında yaşayan bir tavşan varmış. Bir yaz sabahı erkenden dışarı çıkmış. Hava çok güzelmiş. Çam ağaçlarının, rengârenk çiçeklerin kokusunu çiğerlerine çekerek hoplaya zıplaya çıkmış yola. Bir tepenin kıyısına gelerek güneşin doğuşunu izlemeye başlamış. En sevdiği şeymiş güneşi böyle selamlamak. Uyanık gelincik tavşanın yuvasından çıktığını görmüş. Ortalığa bir göz gezdirmiş sonra eşyalarını tavşanın yuvasına taşımaya başlamış. Bu güzel yuva tam istediği gibiymiş. Eve iyice yerleşmiş. Tavşan taze otlar yiyerek karnını doyurmuş. Mutlu bir biçimde evine dönmüş. Güzel yuvasında bir gelincik görünce çok şaşırmış. “Gelincik” diye bağırmış. “Ne hakla benim evime yerleşirsin. Hemen buradan çık git.” Sivri burunlu gelincik bu sözlerden hiç etkilenmemiş. Yerinden bile kımıldamamış. “Hayır” demiş. “İlk kim yerleşmişse ev onun sayılır. Hem şimdiye kadar sen oturdun bu evde şimdi ise sıra bende.”

Tavşan öfkeden çılgına dönmüş. “Nasıl haksızlık yaparsın” demiş. “Önce geldiğini söylüyorsun ama burası daha dedelerimden babalarımdan kaldı. Çok eskiden beride burada ben yaşarım.” Kavga büyümüş ancak bir sonuca da varamamışlar. “Peki” demiş tavşan, “öyleyse gidip bilge kediye soralım.” Koşar adımlarla gitmişler kediye. Bilge kedi koca göbekli, oturduğu yerden kalkmayan, hantal görünümlü biriymiş. Ormanda bir mesele olduğunda ona danışılırmış. Bilge kedi tavşanla gelinciği iyi karşılamış. Dertlerini dinlemeye başlamış. Kedi; “hmm durun hele artık yaşlandım kulaklarım yeterince duymuyor. Biraz daha yaklaşın bakalım kulağıma doğru anlatın.” Tavşan ve gelincik iyice yaklaşmışlar. Eğilip hızlı hızlı anlatıyorlarmış ki kedi birden saldırmış ikisini de yiyip yutmuş. “eh” demiş “artık anlaştınız.”