Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Bir ormanda ceylan, fare, karga, kaplumbağa bir arada aynı yuvada yaşarlarmış. Çok iyi anlaşırlarmış. Çok mutlularmış. Bir gün avcılar ormana gelmişler. Öyle tuzaklar hazırlamışlar ki nerde olursa olsun; denizin dibinde, bulutların üstünde hatta çölde bile bir hayvanı tuzağa düşürebilirlermiş. Bir gün ceylan çayırda gezerken avcılardan biri ceylanın peşine düşmüş. Ceylan kaçmaya çalışırken avcının ağına düşmüş. Evdeyse arkadaşları yemek zamanı ceylanı boş yere beklemişler.

Fare üzüntüyle konuşmuş: “bugün ceylan ortalarda görünmüyor. Nerede acaba? Yoksa bizi unutup başka yerlere mi gitti? “ Kaplumbağa kaygıyla şöyle demiş: “o asla bizi bırakıp gitmez. Başına bir şey gelmiştir mutlaka. Keşke kanatlarım olsaydı uçup gider arardım onu çayırlarda.” Karga hemen uçup gitmiş bir süre sonra dikkatsiz ceylanın tuzağa düşmüş olduğunu görmüş. Hemen eve geri dönmüş. Arkadaşlarıyla birlikte çözüm yolu bulmaya çalışmışlar. Sonunda karga ve fare ceylanın yanına gitmişler. Kaplumbağa ise evde kalmış. O da gitmek istemiş ama çok yavaş yürüdüğü için götürmek istememişler.

Onlar gittikten sonra kaplumbağa dayanamamış, oda yola koyulmuş. Bu arada kemirici fare ağları dişleri ile koparmış. Ceylanı kurtarmış. Tam bu sırada avcı gelerek ceylanı aramaya başlamış. Fare hemen bir deliğe saklanmış, karga ise bir dala konmuş. Kaplumbağa ortada kalmış avcı kaplumbağayı görünce “ceylan kaçtı ama buna razı olayım artık demiş.” kaplumbağayı yakalayıp çantaya koymuş. Karga olanları görüp ceylana haber vermiş hemen. Ceylan yaralanmış gibi yürüyerek avcının dikkatini dağıtmış. Avcı onu kovalarken fare çantayı kemirerek kaplumbağayı kurtarmış.